Thiruppugazh 69 Tholodumudiya (Thiruchchendhur) Thiruppugazh 69 Tholodumudiya (Thiruchchendhur) திருப்புகழ் 69 தோலொடு மூடிய தோலொடு மூடிய கூரையை நம்பிப் பாவையர் தோதக லீலைநி ரம்பிச் சூழ்பொருள் தேடிட வோடிவ ருந்திப் …… புதிதானதூதொடு நான்மணி மாலைப்ர பந்தக் கோவையு லாமடல் கூறிய ழுந்தித் தோமுறு காளையர் வாசல்தொ றும்புக் …… கலமாருங்காலனை வீணனை நீதிகெ டும்பொய்க் கோளனை மானமி லாவழி நெஞ்சக் காதக லோபவ்ரு தாவனை நிந்தைப் …… புலையேனைக்காரண காரிய லோகப்ர பஞ்சச் சோகமெ லாமற வாழ்வுற நம்பிற் காசறு வாரிமெய்ஞ் ஞானத வஞ்சற் …… றருளாதோபாலன மீதும னான்முக செம்பொற் பாலனை மோதப ராதன பண்டப் பாரிய மாருதி தோள்மிசை கொண்டுற் …… றமராடிப்பாவியி ராவண னார்தலை சிந்திச் சீரிய வீடணர் வாழ்வுற மன்றற் பாவையர் தோள்புணர் மாதுலர் சிந்தைக் …… கினியோனேசீலமு லாவிய நாரதர் வந்துற் றீதவள் வாழ்புன மாமென முந்தித் தேமொழி பாளித கோமள இன்பக் …… கிரிதோய்வாய்சேலொடு வாளைவ ரால்கள்கி ளம்பித் தாறுகொள் பூகம ளாவிய இன்பச் சீரலை வாய்நகர் மேவிய கந்தப் …… பெருமாளே. சொல் விளக்கம் தோலொடு மூடிய கூரையை நம்பி 🙏 தோலால் மூடப்பட்ட இந்த உடலையே நிலையானது என நம்பி, அதன் வலிமையும் அழகும் என்றும் நீடிக்கும் என்ற மயக்கத்தில் மனிதன் வாழ்கிறான். பாவையர் தோதக லீலை நிரம்பி 🙏 பெண்களின் வஞ்சகமான நடிப்பும் காம லீலைகளும் நிரம்பிய உலகில் மனம் சிக்கி, உண்மை பாதையை மறந்து அலைகிறது. சூழ்பொருள் தேடிட ஓடிவருந்தி 🙏 அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டிய பொருள்களைச் சேகரிக்க, மனிதன் ஓடியும், சோர்ந்தும், துன்பத்திலும் விழுகிறான். புதிதான தூதொடு நான்மணி மாலை பிரபந்த 🙏 புதிய புதிய நூல்கள், தூது, நான்மணிமாலை போன்ற இலக்கியங்களில் மட்டும் மூழ்கி, அகஞானத்தை மறந்துவிடுகிறான். கோவையுலா மடல் கூறியழுந்தி 🙏 கோவை, உலா, மடல் போன்ற காம இலக்கியங்களில் ஈடுபட்டு, அவற்றிலேயே வாழ்க்கையை வீணாக்குகிறான். தோமுறு காளையர் வாசல் தொறும் புகு அலமாரும் 🙏 குற்றம் நிறைந்த இளைஞர்களின் வீடுகளுக்கு அலைந்து, தாழ்ந்த நிலைக்கு மனிதன் தன்னைத் தானே தள்ளிக்கொள்கிறான். காலனை வீணனை நீதிகெடும் பொய்க் கோளனை 🙏 கால்கள் இருந்தும் நேரான பாதையில் நடக்காதவன், பயனற்றவன், நீதியை இழந்த பொய்யை வாழ்வாகக் கொண்டவன் ஆகிறான். மானமிலா அழிநெஞ்சக் காதக லோபவ்ருதாவனை 🙏 மானமின்றி, பொறாமையும், பேராசையும் நிறைந்த நெஞ்சத்துடன் பிறரை வாட்டும் பயனற்ற மனிதனாக மாறுகிறான். நிந்தைப் புலையேனை 🙏 இவ்வாறு உலகில் அனைவராலும் நிந்திக்கப்படும் கீழ்மகனாகிய என்னை என அருணகிரிநாதர் தன்னைத் தாழ்த்திக் கூறுகிறார். காரண காரிய லோகப்ரபஞ்சச் சோகமெலாம் அற 🙏 காரண-காரிய பந்தங்களால் உருவாகும் உலகத் துயரங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் நீங்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார். வாழ்வுற நம்பிற் காசறு வாரி 🙏 குற்றமற்ற செல்வமும், நம்பிக்கையும், உயர்ந்த வாழ்க்கையும் பெற அருள வேண்டும் எனப் பிரார்த்திக்கிறார். மெய்ஞ்ஞான தவஞ்சற்றருளாதோ 🙏 உண்மையான ஞானம் விளையும் தவநிலையை சிறிதளவாவது அருள வேண்டுமென்று கண்ணீருடன் வேண்டுகிறார். பாலன்ன மீதுமன் நான்முக 🙏 பால் போல் வெண்மையான அன்னத்தின் மீது அமர்ந்து நான்கு முகங்களுடன் இருக்கும் பிரமனை நினைவு கூறுகிறார். செம்பொற் பாலனை மோது அபராதன 🙏 அப் பிரமன் தவறு செய்தபோது அவனைத் தண்டித்து அகந்தையை அடக்கிய சிவகுமாரனே என முருகனைப் புகழ்கிறார். பண்டப் பாரிய மாருதி தோள்மிசை கொண்டுற்று அமராடி 🙏 முன்னொரு காலத்தில் பெரும் வீரனான அனுமனின் தோளில் அமர்ந்து போருக்குச் சென்ற ராம அவதாரத்தை நினைவூட்டுகிறார். பாவியி ராவணனார் தலை சிந்தி 🙏 பாவியான இராவணனின் தலைகள் சிதறி வீழும்படி செய்த தெய்வீக சக்தியைச் சுட்டுகிறார். சீரிய வீடணர் வாழ்வுற 🙏 நீதிமான் விபீஷணன் நல்ல வாழ்வு பெறச் செய்த கருணையையும் குறிப்பிடுகிறார். மன்றற் பாவையர் தோள்புணர் மாதுலர் சிந்தைக்கு இனியோனே 🙏 சீதையை அணைத்த ராமனின் உள்ளத்துக்கு இனிய மருமகனே என முருகனைச் சொல்கிறார். சீலமுலாவிய நாரதர் வந்துற்று 🙏 நல்ல பண்புகள் நிறைந்த நாரத முனிவர் வந்து வள்ளியின் இருப்பிடத்தைச் சொன்னதை நினைவுபடுத்துகிறார். ஈதவள் வாழ்புன மாமென முந்தி 🙏 “இதுவே வள்ளி வாழும் தினைப்புனம்” எனச் சொன்னவுடன் நீ உடனே விரைந்தாய் எனக் கூறுகிறார். தேமொழி பாளித கோமள இன்பக் கிரிதோய்வாய் 🙏 தேன் போன்ற மொழியுடைய வள்ளியின் மலைபோன்ற இனிமையான மார்பை அணைத்த அழகனைப் போற்றுகிறார். சேலொடு வாளை வரால்கள் கிளம்பி 🙏 மீன்கள் துள்ளிப் பாயும் வளமான இயற்கைச் சூழலை வர்ணிக்கிறார். தாறுகொள் பூகம் அளாவிய இன்ப 🙏 பாக்கு மரங்கள் குலுங்கும் செழிப்பும் இன்பமும் நிறைந்த நிலத்தைச் சுட்டுகிறார். சீரலை வாய்நகர் மேவிய கந்தப் பெருமாளே 🙏 அலைகள் கரை மோதும் திருச்செந்தூரில் இனிதே வீற்றிருக்கும் கந்தப் பெருமாளே எனச் சரணடைந்து பாடல் நிறைவடைகிறது. Thiruppugazh 69 Tholodumudiya thOlodu mUdiya kUraiyai nambip pAvaiyar thOdhaka leelaini rambic chUzhporuL thEdida Odiva rundhip …… pudhidhAnathUdhodu nAnmaNi mAlaipra bandhak kOvaiyu lAmadal kURiya zhundhith thOmuRu kALaiyar vAsaltho Rumpuk …… kalamArumkAlanai veeNanai needhike dumpoyk kOLanai mAnami lAvazhi nenjak kAdhaka lObavru dhAvanai nindhaip …… pulaiyEnaikAraNa kAriya lOkapra panjac sOkame lAmaRa vAzhvuRa nambiR kAsaRu vArimey nynAnatha vanchat …… RaruLAdhOpAlana meedhuma nAnmuga sempoR pAlanai mOdhapa rAdhana paNdap pAriya mAruthi thOLmisai koNdut …… RamarAdippAviyi rAvaNa nArthalai sindhic cheeriya veedaNar vAzhvuRa mandRaR pAvaiyar thOLpuNar mAthular chindhaikku …… iniyOnEseelamu lAviya nAradhar vandhut ReedhavaL vAzhpuna mAmena mundhith thEmozhi pALitha kOmaLa inbak …… girithOyvAysElodu vALaiva rAlkaLki Lambith thARukoL pUgama LAviya inbac cheeralai vAynagar mEviya kandhap …… perumALE. Meaning thOlodu mUdiya kUraiyai nambi 🙏 Trusting this fragile human body—nothing more than a temporary shelter wrapped in skin—as if it were permanent and reliable. pAvaiyar thOdhaka leelai nirambi 🙏 Becoming entangled in the calculated charm, staged affection, and deceptive performances of women driven by desire and gain. chUzhporuL thEdida Odi varundhi 🙏 Running tirelessly after wealth and possessions to satisfy them, exhausting one’s life force in the pursuit of material appeasement. pudhidhAna thUdhodu nAnmaNi mAlai prabandha 🙏 Continually composing newer poetic forms and literary genres, mistaking artistic cleverness for spiritual fulfillment. kOvayu lAmadal kURiya zhundhi 🙏 Becoming submerged in love-poetry like Kovai, Ulā, and Maḍal, allowing passion to dominate intellect and purpose. thOmuRu kALaiyar vAsaltho Rumpuk kalamArum kAlanai 🙏 Wearing down one’s own body by wandering from door to door among morally corrupted youth, losing dignity and direction. veeNanai needhi kedumpoy kOLanai 🙏 Degenerating into a useless individual who abandons righteousness and survives through falsehood. mAnami lAvazhi nenjak kAdhaka lOba vrudhAvanai 🙏 Becoming shameless, inwardly decayed, driven by greed, harming others, and ultimately serving no higher purpose. nindhaip pulaiyEnai 🙏 Reduced to a state of utter disgrace, condemned both by society and by one’s own conscience. kAraNa kAriya lOka prapanja sOkamelAm aRa 🙏 To eradicate all suffering born of cause-and-effect entanglements that bind beings to this world. vAzhvuRa nambiR kAsaRu vAri meynynAna thavanchatru aruLAdhO 🙏 Will You not, out of compassion, grant me even a fragment of true wisdom—the stainless treasure that leads to a meaningful life? pAlana meedhu manAnmuga 🙏 Brahmā, seated upon the swan as pure as milk, bearing four faces that represent creation and knowledge. sempoR pAlanai mOdha parAdhana 🙏 That golden-hued creator-god who was humbled and disciplined by You when pride overtook him. paNda pAriya mAruthi thOLmisai koNdutru amarAdi 🙏 The Divine One who once rode upon the mighty shoulders of Hanumān and entered the battlefield without fear. pAviyi rAvaNa nArthalai sindhi 🙏 The slayer of the sinful Rāvaṇa, shattering arrogance by severing his many heads. seeriya veedaNar vAzhvuRa 🙏 The protector who ensured righteous Vibhīṣaṇa lived in prosperity and justice. mandraR pAvaiyar thOLpuNar mAthular chindhaikku iniyOnE 🙏 The beloved nephew of Lord Rāma, who embraced Sītā with compassion and is cherished deeply in His heart. seelamu lAviya nAradhar vandhutru 🙏 When the virtuous sage Nārada, embodiment of divine wisdom, came before You. eedhavaL vAzhpuna mAmena mundhith 🙏 He revealed the humble millet field where Vaḷḷi lived, prompting You to rush there without hesitation. thEmozhi pALitha kOmaLa inba girithOyvAy 🙏 You embraced Vaḷḷi, whose speech flowed like honey, whose beauty was soft yet firm like a mountain, and whose presence radiated bliss. sElodu vALai varAlkaL kiLambi 🙏 Where shoal fish, swordfish, and varāl fish leap joyfully in abundance. thARukoL pUgama LAviya inba 🙏 So high that they brush against the hanging clusters of betel-nut palms in playful delight. seeralai vAynagar mEviya kandha perumALE 🙏 O Kandha Perumān, who dwells blissfully in wave-lashed, prosperous Thiruchchendūr—Your eternal and sacred abode. Donate for Rebuilding Spiritual Institutions Donate Temple Associated with Thiruppugazh 🛕 Thiruchendur Murugan Temple Where the body once adorned itself with pride, time now strips it bare. At Thiruchendur Murugan Temple, nothing can be hidden—neither age, nor ego, nor inner decay. As the second among the Arupadai Veedu, this sea-facing kṣetra does not merely witness impermanence; it exposes the vanity that survives even after desire has faded. In Thiruppugazh 69, “Thōlōḍu Mūḍiya”, Saint Arunagirinathar confronts a subtler enemy than lust or fear: self-deception. What passion begins and age weakens, ego still disguises. Murugan alone tears away the mask. 🙏 Sacred Murugan References 🛕 Why Murugan exposes ego before granting liberation 🌊 Why Thiruchendur dissolves pride, not just sin 📍 Thiruchendur Murugan Temple – Where Illusion Meets the Sea 🪞 The Body Still Decorated, Though the Soul Is Weak Thiruppugazh 69 opens with an unsettling image: a body carefully adorned, clothed, and perfumed, even as its strength drains away. Arunagirinathar does not condemn beauty—he condemns denial. The saint asks: why do we decorate what is already collapsing? The body, covered and displayed, becomes a distraction from its own expiration. 🧠 Ego Survives Longer Than Youth Desire fades with age. Strength abandons the limbs. But ego—subtle and stubborn—lingers. Arunagirinathar reveals a painful truth: even when the body weakens, the mind still clings to identity, status, and false dignity. Thiruppugazh 69 exposes this last illusion as the hardest to surrender. 🧥 Clothing as Concealment, Not Comfort “Thōlōḍu Mūḍiya” points to coverings—skins, garments, appearances. These are not protection; they are camouflage. The saint reminds us that layers do not preserve life. They only postpone realization. At Thiruchendur, the sea strips everything eventually—cloth, name, and reputation. 😶 The Silence of Decline Unlike the loud warnings of disease or disaster, decay here is quiet. The body continues its routines. Society continues its courtesies. But inwardly, collapse has begun. Arunagirinathar’s brilliance lies in exposing this silent erosion—the most dangerous kind, because it allows pride to continue unchallenged. ⚰️ Death Arrives While Appearances Remain Intact This hymn warns that death does not wait for visible ruin. It comes while hair is still combed, while clothes are still chosen, while mirrors are still consulted. The shock is not death itself, but the realization that preparation was postponed in favor of presentation. 🦚 Murugan Sees What Coverings Cannot Hide Before Murugan, there is no disguise. Peacock feathers dazzle, yet His vision penetrates illusion. Arunagirinathar turns away from bodily concealment and turns toward divine sight. Murugan does not judge the decorated body—He calls the concealed soul. 🙏 A Cry Beyond Appearance The prayer of Thiruppugazh 69 is not for beauty, longevity, or respect. It is a plea for awakening before coverings fall away by force. “Murugā, reveal Yourself before death reveals me.” This is not desperation—it is wisdom born of clarity. 🧒 The Child-God Who Demands Honesty Murugan appears not as a distant judge, but as the divine child who cannot be deceived. Children recognize truth instinctively. Arunagirinathar invokes this quality: before Murugan, pretence dissolves. Only sincerity survives. 🔥 Removing the Final Veil If Thiruppugazh 68 strips the body through age, Thiruppugazh 69 strips the mind through insight. Murugan’s grace here is surgical. He removes the final veil—the belief that outer order equals inner readiness. 🌊 Why Thiruchendur Echoes This Hymn At Thiruchendur, waves erase even the most carefully drawn lines. No boundary lasts. No mark remains. This hymn belongs here because the sea mirrors Murugan’s teaching: what is covered will be uncovered; what is false will dissolve. 🕊️ The Lord Who Accepts Only Truth Murugan does not demand perfection. He demands honesty. Thiruppugazh 69 teaches that liberation does not begin when the body collapses—but when deception ends. The moment coverings drop willingly, grace arrives instantly. 🛕 Thiruppugazh 69 – The Hymn Where Disguise Fails If Thiruppugazh 68 shatters the illusion of permanence, Thiruppugazh 69 shatters the illusion of preparedness. Together, they form Arunagirinathar’s uncompromising mirror: aging humbles the body, but only devotion humbles the ego. At Thiruchendur, Murugan does not wait for death to reveal truth—He offers revelation now. Those who uncover themselves before Him will never be exposed by time. 🌊🔱🦚🙏 Share: