Thiruppugazh 91 Mundhu Thamizh Mālai (Thiruchchendhur) Thiruppugazh 91 Mundhu Thamizh Mālai (Thiruchchendhur) திருப்புகழ் 91 முந்துதமிழ் மாலை முந்துதமிழ் மாலை கோடிக் கோடி சந்தமொடு நீடு பாடிப் பாடி முஞ்சர்மனை வாசல் தேடித் தேடி …… யுழலாதேமுந்தைவினை யேவ ராமற் போக மங்கையர்கள் காதல் தூரத் தேக முந்தடிமை யேனை யாளத் தானு …… முனைமீதேதிந்திதிமி தோதி தீதித் தீதி தந்ததன தான தானத் தான செஞ்செணகு சேகு தாளத் தோடு …… நடமாடுஞ்செஞ்சிறிய கால்வி சாலத் தோகை துங்கஅநு கூல பார்வைத் தீர செம்பொன்மயில் மீதி லேயெப் போது …… வருவாயேஅந்தண்மறை வேள்வி காவற் கார செந்தமிழ்சொல் பாவின் மாலைக் கார அண்டருப கார சேவற் கார …… முடிமேலேஅஞ்சலிசெய் வோர்கள் நேயக் கார குன்றுருவ ஏவும் வேலைக் கார அந்தம்வெகு வான ரூபக் கார …… எழிலானசிந்துரமின் மேவு போகக் கார விந்தைகுற மாது வேளைக் கார செஞ்சொலடி யார்கள் வாரக் கார …… எதிரானசெஞ்சமரை மாயு மாயக் கார துங்கரண சூர சூறைக் கார செந்தினகர் வாழு மாண்மைக் கார …… பெருமாளே. சொல் விளக்கம் முந்து தமிழ் மாலை … மொழிகளில் முந்தியுள்ள தமிழில் பாமாலைகளை: 🙏 உலக மொழிகளுக்கெல்லாம் முன்தோன்றிய தமிழில், இனிய பாமாலைகளை அர்ப்பணிப்பதாகக் கூறுகிறார்; தமிழ் மொழியின் புனிதத்தையும் பெருமையையும் உணர்த்துகிறார். கோடிக் கோடி சந்தமொடு … கோடிக்கணக்காக சந்தப்பா வகையில்: 🙏 எண்ணற்ற சந்த வகைகளில், இலக்கணச் செழுமையுடன் கோடிக்கணக்கான பாடல்களை அமைத்து அர்ப்பணிக்கத் தயாராகும் பக்தி மனநிலை வெளிப்படுகிறது. நீடு பாடிப் பாடி … நீண்டனவாகப் பாடிப்பாடி: 🙏 இடைவிடாது நீளமான பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு, பக்தியில் தன்னை முழுமையாக ஆழ்த்திக்கொள்வதை உணர்த்துகிறது. முஞ்சர் மனை வாசல் … அழிகின்ற மக்களின் வீட்டு வாசல்கள் தேடித் தேடி உழலாதே: 🙏 நிலையற்ற உலக வாழ்க்கையில் அழிவை நோக்கிச் செல்லும் மக்களின் வீட்டு வாசல்களைத் தேடி அலைந்து திரியாதே என்று கவிஞர் தன்னைத்தானே எச்சரிக்கிறார். முந்தை வினையே வராமற் போக … மங்கையர்கள் காதல் தூரத் தேக: 🙏 முன்ஜென்ம வினைகள் என்னைத் தொடராமல் விலகிப் போகட்டும்; பெண்ணாசை என்னும் பற்றும் தூரமாக ஓடிப்போகட்டும் என்று இறைவனை வேண்டுகிறார். முந்தடிமை யேனை ஆளத் தானு முனைமீதே: 🙏 முன்பே உன் அடிமையாக ஆசை கொண்ட என்னை, என் முன் வெளிப்பட்டு ஆண்டருள வேண்டும் என்று பக்தன் தாழ்மையுடன் விண்ணப்பிக்கிறார். திந்திதிமி தோதி… தாளத் தோடு நடமாடும் செஞ்சிறிய கால் விசாலத் தோகை: 🙏 தாள ஒலிகளுக்கேற்ப நடனம் செய்யும் சிவந்த சிறிய திருவடிகள், விரிந்த தோகையுடன் விளங்கும் மயில்—இவை எல்லாம் இறைவனின் ஆனந்த நடனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. துங்க அநுகூல பார்வை தீர செம்பொன்மயில் மீதிலே எப்போது வருவாயே: 🙏 நன்மை நல்கும் கருணை பார்வையுடன், செம்பொன் நிற மயில்மீது ஏறி எப்போது எனக்கு அருள்வருவாயோ என்று ஏங்கும் பக்தியின் உருக்கமான கேள்வி. அந்தண் மறை வேள்வி காவற் கார: 🙏 வேத வேள்விகளுக்குக் காவல் காக்கும் அருள்மிகு தெய்வம் என்று முருகன் போற்றப்படுகிறார். செந்தமிழ் சொல் பாவின் மாலைக் கார: 🙏 செந்தமிழ் பாடல்களை மாலையாக அணிந்துகொள்ளும் தமிழ்க்கடவுள் என்கிற பெருமை வழங்கப்படுகிறது. அண்டர் உபகார சேவற் கார: 🙏 தேவர்களுக்கு உபகாரியாகவும், சேவலைக் கொடியாக உடைய வீரருமானவராகவும் விளங்குகிறார். அஞ்சலி செய்வோர்கள் நேயக் கார: 🙏 தலையிலே கைகூப்பித் தொழும் பக்தர்கள்மீது அன்பு கொண்ட கருணைமிகு இறைவன். குன்றுருவ ஏவும் வேலைக் கார: 🙏 கிரெளஞ்ச மலையைத் துளைத்த வேலுடைய வீரமூர்த்தி; தடைகளை வெல்லும் ஞான சக்தியின் அடையாளம். அந்தம் வெகுவான ரூபக் கார: 🙏 அளவற்ற அழகும் ஒளியும் பொலியும் திருவுருவம் உடையவன். எழிலான சிந்துரமின் மேவு போகக் கார: 🙏 தேவயானையுடன் இணைந்த இன்பத் திருவுருவம்; தெய்வீகச் சேர்க்கையின் சின்னம். விந்தை குறமாது வேளைக் கார: 🙏 வள்ளியுடன் அன்புற இணைந்து விளங்கும் அருள் மூர்த்தி; இயற்கைச் சார்ந்த பக்தியின் வடிவம். செஞ்சொல் அடியார்கள் வாரக் கார: 🙏 இனிய சொற்களால் போற்றும் அடியார்களை அணைத்தருளும் அன்பு வடிவு. எதிரான செஞ்சமரை மாயு மாயக் கார: 🙏 எதிர்த்து வரும் பகைவரை போரில் மாய்த்திடும் தெய்வீக வல்லமை. துங்கரண சூர சூறைக் கார: 🙏 பெரும் போரில் சூரனை சூறாவளிபோல் அழித்த வீர பெருமான். செந்தினகர் வாழும் ஆண்மைக் கார பெருமாளே: 🙏 திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும், ஆட்சித் திறனும் ஆன்மீக வீரமும் கொண்ட பரம்பொருள் முருகனே! Thiruppugazh 91 Mundhu Thamizh Mālai mundhuthamizh mAlai kOdik kOdi sandhamodu needu pAdip pAdi munjarmanai vAsal thEdith thEdi …… uzhalAdhEmundhaivinai yEva rAmaR pOga mangaiyargal kAdhal dhUrath thEga mundhadimaiy Enai ALath thAnu …… munaimeedhEdhindhidhimi thOdhi theedhith theedhi thandhathana thAna thAnath thAna chenjeNagu chEgu thALath thOdu …… nadamAdumchenchiRiya kAlvi sAlath thOgai thungaanu kUla pArvaith theera semponmayil meedhi lEep pOdhu …… varuvAyEandhaNmaRai veLvi kAvaR kAra senthamizhsol pAvin mAlaik kAra aNdaruba kAra sEvaR kAra …… mudimElEanjalisey vOrgaL nEyak kAra kundRuruva Evum vElaik kAra andhamvegu vAna rUpak kAra …… ezhilAnasindhuramin mEvu bOgak kAra vindhaikuRa mAdhu vElaik kAra sencholadi yArgaL vArak kAra …… edhirAnasenchamarai mAyu mAyak kAra thungaraNa sUra sURaik kAra sendhinagar vAzhu mANmaik kAra …… perumALE. Meaning mundhu thamizh mAlai: kOdik kOdi sandhamodu needu pAdip pAdi munjar manai vAsal thEdith thEdi uzhalAdhE: 🙏 Composing countless long poems in refined Tamil across millions of poetic meters, I wandered restlessly from door to door of worldly people, seeking recognition and patronage. mundhai vinaiyE varAmaR pOga mangaiyargal kAdhal dhUrath thEga: 🙏 May my past karmas cease to pursue me, and may my attachment and lust for women depart far away, never again binding my mind. mundhadimaiy Enai ALath thAnum munaimeedhE: 🙏 This lowly, ego-driven soul longs to be fully taken over by You—manifest before me and claim me as Your own servant. dhindhidhimi thOdhi theedhi theedhi thandha thana thAna thAnath thAna chenjeNagu chEgu thALath thOdu nadamAdum: 🙏 To rhythmic syllables resounding like sacred drumbeats, Your Peacock dances gracefully in perfect cadence. chenchiRiya kAl visAla thOgai thunga anukUla pArvaith theera semponmayil meedhilE eppOdhu varuvAyE: 🙏 With its tiny reddish feet, expansive radiant tail, noble and benevolent gaze, and golden-red brilliance—mounted upon that majestic Peacock, when will You come to bless me? andhaN maRai veLvi kAvaRkAra senthamizhsol pAvin mAlai kAra: 🙏 O Protector of sacred Vedic sacrifices, O One who adorns Yourself with garlands of sweet Tamil hymns! aNdar ubakAra sEvaRkAra: 🙏 Benefactor of the celestial Devas, Bearer of the sacred Rooster emblem! mudimElE anjali seyvOrgaL nEyakkAra: 🙏 Loving Friend of those who bow with folded hands raised above their heads in reverence. kundruruva Evum vElaikkAra: 🙏 Wielder of the Vel that pierced through the mighty Krouncha mountain, symbol of divine power that destroys obstacles. andham veguvAna rUpak kAra: 🙏 The One of immeasurable and surpassing beauty, radiant in divine form. ezhilAna sindhuramin mEvu bOgak kAra: 🙏 Beloved consort of the graceful and radiant Devasena. vindhai kuRamAdhu vElaikkAra: 🙏 The Lord who delights in the company of the wondrous tribal maiden Valli. senchol adiyArgaL vArakkAra: 🙏 Cherished by devotees who praise You with refined and loving words. edhirAna senchamarai mAyu mAyak kAra: 🙏 The divine strategist who annihilates mighty enemies in fierce battles. thungaraNa sUra sURai kAra: 🙏 Like a powerful tempest, You swept away the demon Suran on the battlefield. sendhinagar vAzhum ANmaikAra perumALE: 🙏 O Great Lord who resides in and rules the majestic city of Thiruchchendhur with sovereign strength and valor! Donate for Rebuilding Spiritual Institutions Donate Temple Associated with Thiruppugazh 🛕 Thiruchendur Murugan Temple Where poetry ends—and surrender begins. In Thiruppugazh 91 – “Mundhu Thamizh Mālai”, Arunagirinathar stands at a turning point. This is no longer merely about temptation or illusion. It is about exhaustion. The exhaustion of wandering. The exhaustion of performing. The exhaustion of seeking validation from mortal doors. At Thiruchendur, where waves never stop returning to the shore, the poet realizes: wandering has an end. It must return to its source. 🙏 Sacred Murugan Reflections 🛕 The deeper meaning of Arupadai Veedu 🌊 Thiruchendur – Where the sea humbles ego 📿 The mystical psychology of Thiruppugazh 📜 The Burden of Poetry “Mundhu Thamizh Mālai…” — garlands of ancient Tamil. The poet confesses that he composed countless verses, in countless meters, long and elaborate. But why? Not always for devotion. Often for survival. For patronage. For applause. He wandered from house to house, singing before mortal men. The doors he knocked upon were temporary. The praise he received was temporary. Even the poetry—however refined—felt incomplete. Thiruchendur asks a quiet question: Is your talent an offering—or a transaction? 🚪 Doors That Do Not Open The poet describes roaming from doorway to doorway. There is something deeply symbolic here. Every worldly pursuit is a door. Wealth. Recognition. Relationship. Status. We knock. We wait. Sometimes it opens. Sometimes it does not. But every door eventually closes. The sea at Thiruchendur does not knock on doors. It returns only to the shore. The poet realizes he has been knocking at the wrong thresholds. 🔥 Let Past Karma Fall Away Now comes the plea. Let past karma not follow me. Let desire fade. Let lust lose its hold. This is not self-hatred. It is clarity. He recognizes that wandering outward was fueled by unfinished impressions within. The real chains were invisible. To be free is not to run faster—it is to stop carrying. 🙇 “Take Me Over” The most powerful line is simple: “Take charge of me.” There is a shift from effort to surrender. From composing for the world to belonging to the Divine. From ambition to servitude. Arunagirinathar no longer wants to be a celebrated poet. He wants to be claimed. At Thiruchendur, the roar of the ocean drowns the noise of self-importance. 🥁 The Rhythm of the Peacock Suddenly the hymn bursts into rhythm—syllables that mimic drumbeats. “Dhindhidhimi…” Sound becomes devotion. Language becomes percussion. Upon that rhythm, Murugan’s Peacock dances. Its tiny reddish feet move in measured grace. Its vast tail opens like a universe in motion. Its gaze is steady, benevolent, fearless. The peacock here is not decoration. It is mastery over pride. The bird that once symbolized vanity now becomes the vehicle of the Divine. 🦚 When Will You Come? Mounted upon that golden-red peacock, when will You come? This is not impatience. It is longing purified of ego. The poet no longer asks for wealth, status, or pleasure. He asks for presence. And presence cannot be purchased—only awaited. 🛡️ Guardian of the Sacred The hymn then turns into praise. Protector of Vedic sacrifices. Wearer of garlands made of sweet Tamil verses. Benefactor of the Devas. Bearer of the rooster emblem. Piercer of mountains. Destroyer of Suran. Each title is not mythology alone—it is psychology. The Protector of sacrifice protects our inner discipline. The Wearer of Tamil garlands accepts our sincere words. The Spear that pierced the mountain pierces stubborn ego. The Destroyer of Suran destroys arrogance within. Thiruchendur is not merely a battlefield of demons. It is the battlefield of identity. 💛 Two Loves, One Grace Murugan is praised as the beloved of Deivayanai and the one who delights in Valli. Royal discipline and rustic spontaneity. Structure and freedom. Heaven and earth. The Lord unites opposites effortlessly. Where we struggle between roles, He remains whole. 🌊 Why “Mundhu Thamizh Mālai” Belongs to Thiruchendur This hymn feels like the tide after a storm. Not turbulent—but decisive. The wandering poet has arrived. He no longer seeks human doors. He seeks the One door that never closes. At Thiruchendur, waves erase footprints daily. So too, grace erases past wandering. Not by condemnation—but by absorption. Poetry brought him to the shore. Surrender lets him stay. And on that eternal seashore, where rhythm meets silence, the garland of Tamil finally finds its rightful wearer. Share: