Thiruppugazh 57 Saththam Migu Ezhu (Thiruchchendhur) Thiruppugazh 57 Saththam Migu Ezhu (Thiruchchendhur) திருப்புகழ் 57 சத்தம் மிகு ஏழு சத்தமிகு மேழுகட லைத்தேனை யுற்றமது தோடுகணை யைப்போர்கொள் சத்திதனை மாவின்வடு வைக்காவி …… தனைமீறுதக்கமணம் வீசுகம லப்பூவை மிக்கவிளை வானகடு வைச்சீறு தத்துகளும் வாளையடு மைப்பாவு …… விழிமாதர்மத்தகிரி போலுமொளிர் வித்தார முத்துவட மேவுமெழில் மிக்கான வச்சிரகி ரீடநிகர் செப்பான …… தனமீதேவைத்தகொடி தானமயல் விட்டான பத்திசெய ஏழையடி மைக்காக வஜ்ரமயில் மீதிலினி யெப்போது …… வருவாயேசித்ரவடி வேல்பனிரு கைக்கார பத்திபுரி வோர்கள்பனு வற்கார திக்கினுந டாவுபுர விக்கார …… குறமாதுசித்தஅநு ராககல விக்கார துட்டஅசு ரேசர்கல கக்கார சிட்டர்பரி பாலலளி தக்கார …… அடியார்கள்முத்திபெற வேசொல்வச னக்கார தத்தைநிகர் தூயவநி தைக்கார முச்சகர்ப ராவுசர ணக்கார …… இனிதானமுத்தமிழை யாயும்வரி சைக்கார பச்சைமுகில் தாவுபுரி சைக்கார முத்துலவு வேலைநகர் முத்தேவர் …… பெருமாளே. சொல் விளக்கம் சத்தம் மிகு ஏழு கடலைத் தேனை உற்று மது தோடு கணையைப் போர் கொள் சத்தி தனை மாவின் வடுவைக் காவி தனை மீறு 🙏 உலக இச்சைகளின் ஈர்ப்பு ஏழு கடல்களின் பேரொலியையும் மிஞ்சும்; தேன், மதுபானம், அம்பு, போர் செய்யும் வேல் போன்றவை போல் மனதை மயக்கி, அறிவை குழப்பும் அளவுக்கு வலிமையானவை. தக்க மணம் வீசு கமலப் பூவை மிக்க விளைவான கடுவைச் சீறு உதத்து உகளும் வாளை அடும் மை பாவு(ம்) விழி மாதர் 🙏 மணம் கமழும் தாமரை போல் தோன்றினாலும், கொடிய விஷம் போல் செயல்படும்; நீரில் தாவும் மீனைப் போல அசைவுடன் மயக்கும்—மை தீட்டிய கண்களால் உயிரையே கவரும் விலைமாதர்களின் பார்வை. மத்த கிரி போலும் ஒளிர் வித்தார முத்து வடம் மேவும் எழில் மிக்கான வச்சிர கிரீட நிகர் செப்பான தனம் மீதே 🙏 மதம் கொண்ட யானை போல உயர்ந்து காட்சியளிக்கும், முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வைரக் கிரீடம் போன்ற மினுமினுப்புடன் மனதை ஈர்க்கும் மார்பகங்கள் மீது மனம் சிக்குகிறது. வைத்த கொடிதான மயல் விட்டு ஆன பத்தி செய ஏழை அடிமைக்காக வஜ்ர மயில் மீதினில் எப்போது வருவாயே 🙏 இந்தக் கொடிய மயக்கத்திலிருந்து என்னை விடுவித்து, தூய பக்தியில் நிலைநிறுத்த, ஏழை அடிமையான என்னைக் காக்க, வலிமைமிக்க மயில்மீது ஏறி எப்போது நீ வருவாய்? சித்ர வடி வேல் ப(ன்)னிரு கைக்கார பத்தி புரிவோர்கள் பனுவல்கார 🙏 அழகிய கூர்மையான வேலுடன் பன்னிரண்டு திருக்கைகளை உடையவனே, உன் பக்தர்கள் பாடும் நூல்களிலேயே நிலைத்து விளங்குபவனே. திக்கினு(ம்) நடாவு புரவிக்கார குற மாது சித்த அநுராக கலவிக்கார 🙏 எல்லாத் திசைகளிலும் உலாவும் மயில் வாகனனே, குறமகளான வள்ளியுடன் உள்ளம் ஒன்றி கலந்த இனிய காதல் கொண்டவனே. துட்ட அசுரேசர் கலகக்கார சிட்டர் பரிபால லளிதக்கார 🙏 தீய அசுரர்களின் அகந்தையை அழித்து, நல்லவர்களையும் ஞானிகளையும் காக்கும் கருணைமிக்க திருவிளையாடல் கொண்டவனே. அடியார்கள் முத்தி பெறவே சொல் வசனக்கார தத்தை நிகர் தூய வநிதைக்கார 🙏 அடியார்கள் முக்தி அடைய உபதேசிக்கும் ஞானவாக்கியங்களைக் கொண்டவனே, கிளிபோன்ற தூய தேவயானையின் கணவனே. முச் சகர் பராவு சரணக்கார இனிதான முத்தமிழை ஆயும் வரிசைக்கார 🙏 மூவுலகத்தாரும் பணியும் திருவடிகளை உடையவனே, இயல்–இசை–நாடகம் எனும் முத்தமிழையும் ஆராய்ந்து அருள்புரிந்தவனே. பச்சை முகில் தாவும் புரிசைக்கார முத்து உலவு வேலை நகர் முத்தேவர் பெருமாளே. 🙏 மேகங்கள் தாவும் உயர்ந்த மதில்களைக் கொண்ட திருச்செந்தூரில், முத்துக்கள் பொலியும் கடலால் சூழப்பட்ட தலத்தில் உறையும், மும்மூர்த்திகளுக்கும் தலைவனான பெருமாளே. Thiruppugazh 57 Saththam Migu Ezhu saththamiku mEzhukada laiththEnai yutRamathu thOdukaNai yaippOrkoL saththithanai mAvinvadu vaikkAvi …… thanaimeeRuthakkamaNam veesukama lappUvai mikkaviLai vAnakadu vaiccheeRu thaththukaLum vALaiyadu maippAvu …… vizhimAtharmaththakiri pOlumoLir viththAra muththuvada mEvumezhil mikkAna vacchiraki reedanikar seppAna …… thanameethEvaiththakodi thAnamayal vittAna paththiseya Ezhaiyadi maikkAka vajramayil meethilini yeppOthu …… varuvAyEsithravadi vElpaniru kaikkAra paththipuri vOrkaLpanu vaRkAra thikkinuna dAvupura vikkAra …… kuRamAthusiththAnu rAkakala vikkAra thuttAsu rEsarkala kakkAra sittarpari pAlalaLi thakkAra …… adiyArkaLmuththipeRa vEsolvasa nakkAra thaththainikar thUyavani thaikkAra mucchakarpa rAvusara NakkAra …… inithAnamuththamizhai yAyumvari saikkAra pacchaimukil thAvupuri saikkAra muththulavu vElainakar muththEvar …… perumALE. Meaning saththam miku Ezhu kadalaith thEnai utRu mathu thOdu kaNaiyaip pOr koL saththi thanai mAvin vaduvaik kAvi thanai meeRu: 🙏 The allure of the senses surpasses even the roaring of the seven oceans—sharper than arrows, intoxicating like honey and nectar, deceptive like tender fruits and dark lilies, overwhelming the mind with restless desire. thakka maNam veesu kamalap pUvai mikka viLaivAna kaduvaic cheeRu uthaththu ukaLum vALai adum mai pAvu(m) vizhi mAthar: 🙏 The eyes of worldly women appear fragrant like lotuses, yet conceal potent poison; restless like leaping fish, painted darkly, they captivate and destroy discernment through mere glance. maththa kiri pOlum oLir viththAra muththu vadam mEvum ezhil mikkAna vacchira kireeda nikar seppAna thanam meethE: 🙏 Their bosoms, adorned with spreading pearl garlands, surge with force like enraged elephants and glitter like diamond-studded crowns, further ensnaring the wandering senses. vaiththa kodithAna mayal vittu Ana paththi seya Ezhai adimaikkAka vajra mayil meethinil eppOthu varuvAyE: 🙏 Casting aside this destructive delusion, I long to become a humble servant devoted to You alone—when will You arrive, O Lord, riding Your powerful peacock, to accept my surrender? sithra vadi vEl pa(n)niru kaikkAra paththi purivOrkaL panuvalkAra: 🙏 O Lord of twelve graceful arms, bearer of the radiant spear, You live through the sacred verses composed by devoted souls who pour their love into song. thikkinu(m) nadAvu puravikkAra kuRa mAthu siththa anurAka kalavikkAra: 🙏 Riding the peacock that moves freely through all directions, You delight in divine union with VaLLi, whose love flows straight from the heart. thutta asurEsar kalakakkAra sittar paripAla laLithakkAra: 🙏 You shattered the pride of demonic rulers and joyfully protect the noble and the realized, safeguarding the righteous with effortless grace. adiyArkaL muththi peRavE sol vasanakkAra thaththai nikar thUya vanithaikkAra: 🙏 You utter sacred words that grant liberation to devotees, and You are the beloved consort of Deivayanai, pure and radiant like a parrot in beauty. mucchakar parAvu saraNakkAra inithAna muththamizhai Ayum varisaikkAra: 🙏 Your holy feet are worshipped by beings of all three worlds, and You stand as the divine master of Tamil in its threefold perfection—poetry, music, and drama. pacchai mukil thAvum purisaikkAra muththu ulavu vElai nakar muththEvar perumALE.: 🙏 Dwelling in Thiruchchendhūr, whose towering walls brush the clouds and whose seas shimmer with pearls, You reign as the supreme Lord worshipped by the celestial trinity. Donate for Rebuilding Spiritual Institutions Donate Temple Associated with Thiruppugazh 🛕 Thiruchendur Murugan Temple Where the sea roars without restraint and desire mirrors the sound of crashing waves, Thiruchendur Murugan Temple stands as the final arbiter between illusion and awakening. As the second among the Arupadai Veedu, this sacred shore does not merely confront chaos—it exposes its seduction. In Thiruppugazh 57, “Saththam Migu Ezhu”, Saint Arunagirinathar dissects the intoxicating power of sensory beauty and cries out for Murugan to arrive before the soul is consumed by fascination. 🙏 Sacred Murugan References 🛕 The inner discipline revealed through the Arupadai Veedu 🌊 Why Thiruchendur confronts desire at its root 📍 Thiruchendur Murugan Temple – Sacred Coastal Sthalam 🔥 The Noise of Attraction “Saththam Migu Ezhu” opens with overwhelming sound—seven seas roaring, bees humming, arrows flying, weapons clashing. Arunagirinathar deliberately floods the senses. This is not poetic excess; it is diagnosis. Desire never approaches quietly. It arrives loudly, seductively, drowning discernment beneath sensation. 🌺 Beauty That Overpowers the Mind The hymn describes eyes compared to lotus fragrance, poison, and leaping fish—simultaneously alluring and lethal. Arunagirinathar reveals a brutal truth: beauty that is ungoverned becomes poison. What attracts the mind does not always nourish it; often, it intoxicates and enslaves. 🌊 Thiruchendur – Where Desire Meets Resistance The ocean of Thiruchendur is not calm devotion—it is relentless motion. The saint intentionally situates this hymn here. Just as waves assault the shore without pause, desire strikes the mind repeatedly. Murugan does not flee this storm; He stands within it, unshaken. 🐘 Illusion as Power and Prestige Bosoms likened to raging elephants, jewels compared to crowns—Arunagirinathar unmasks how attraction disguises itself as grandeur. The mind mistakes intensity for importance, stimulation for fulfillment. This hymn warns: what dazzles most fiercely often binds most deeply. 🙏 A Cry from the Trapped, Not the Pure Unlike hymns that arise from clarity, Thiruppugazh 57 emerges from entanglement. Arunagirinathar does not claim victory over desire—he admits captivity. His prayer is raw: “When will You come?” Liberation begins not with mastery, but with honesty. 🦚 The Arrival of the Vajra Mayil Murugan is invoked not gently, but urgently—mounted on the unyielding peacock. The peacock, which thrives on poison, symbolizes divine intelligence that transforms desire rather than suppressing it. Murugan does not deny attraction; He absorbs and transcends it. ⚔️ The Vel That Cuts Fascination The twelve-armed Lord bearing the sharp Vel is praised—not as a destroyer of the world, but as the slayer of inner demons. In this hymn, Suras are not external beings; they are lust, fixation, obsession, and pride masquerading as pleasure. 💫 Union Without Bondage Murugan’s union with Valli and Deivayanai is celebrated deliberately. Unlike mortal desire that enslaves, divine love liberates. The hymn contrasts compulsive craving with conscious union—teaching that love guided by wisdom frees rather than binds. 🕉️ From Sensory Tamil to Spiritual Tamil Murugan is praised as the master of Muththamizh—Iyal, Isai, Natakam. The same senses that trap the soul through sound, sight, and rhythm are reclaimed through divine Tamil. Language itself becomes a ladder out of illusion. 🌊 Thiruchendur – Where Desire Is Rewritten The sea that once symbolized sensory excess now frames Murugan’s temple. At Thiruchendur, desire is not rejected—it is redirected. What once dragged the soul outward now pushes it inward toward surrender. 🌌 The Deeper Liberation – Being Rescued Before Collapse Thiruppugazh 57 teaches a rare truth: liberation does not always come after discipline. Sometimes, grace intervenes mid-fall. Murugan arrives not when the devotee is pure, but when he is drowning. 🛕 Thiruppugazh 57 – The Hymn of Overwhelming Grace In “Saththam Migu Ezhu”, the roar of attraction meets the silence of divine command. Thiruchendur becomes the shoreline where sensory chaos surrenders to Murugan’s rule. The hymn does not end with control—it ends with rescue. 🌊🦚🙏 Share: