Thiruppugazh 16 Padhiththa Senchandha (Thirupparangkundram) Thiruppugazh 16 Padhiththa Senchandha (Thirupparangkundram) திருப்புகழ் 16 பதித்த செஞ்சந்த பதித்தசெஞ் சந்தப் பொற்குட நித்தம் பருந்துயர்ந் தண்டத் திற்றலை முட்டும் பருப்பதந் தந்தச் செப்பவை ஒக்குந் …… தனபாரம்படப்புயங் கம்பற் கக்குக டுப்பண் செருக்குவண் டம்பப் பிற்கயல் ஒக்கும் பருத்தகண் கொண்டைக் கொக்குமி ருட்டென் …… றிளைஞோர்கள்துதித்துமுன் கும்பிட் டுற்றது ரைத்தன் புவக்கநெஞ் சஞ்சச் சிற்றிடை சுற்றுந் துகிற்களைந் தின்பத் துர்க்கம் அளிக்கும் …… கொடியார்பால்துவக்குணும் பங்கப் பித்தன வத்தன் புவிக்குளென் சிந்தைப் புத்திம யக்கந் துறக்கநின் தண்டைப் பத்மமெ னக்கென் …… றருள்வாயேகுதித்துவெண் சங்கத் தைச்சுற வெற்றுங் கடற்கரந் தஞ்சிப் புக்கஅ ரக்கன் குடற்சரிந் தெஞ்சக் குத்திவி திர்க்குங் …… கதிர்வேலாகுலக்கரும் பின்சொற் றத்தையி பப்பெண் தனக்குவஞ் சஞ்சொற் பொச்சையி டைக்குங் குகுக்குகுங் குங்குக் குக்குகு குக்குங் …… குகுகூகூதிதித்திதிந் தித்தித் தித்தியெ னக்கொம் பதிர்த்துவெண் சண்டக் கட்கம்வி திர்த்துந் திரட்குவிந் தங்கட் பொட்டெழ வெட்டுங் …… கொலைவேடர்தினைப்புனஞ் சென்றிச் சித்தபெ ணைக்கண் டுருக்கரந் தங்குக் கிட்டிய ணைத்தொண் திருப்பரங் குன்றிற் புக்குளி ருக்கும் …… பெருமாளே. சொல் விளக்கம் பதித்த செம் சந்தப் பொன் குட(ம்) நித்தம் பருத்து உயர்ந்துஅண்டத்தில் தலை முட்டும் பருப்பதம் தந்தச் செப்பு அவைஒக்கும் தன பாரம் …🙏 மார்பில் பதிந்துள்ள செம்மையான அழகிய பொற்குடம், நாள்தோறும் வளர்ந்து விண்ணைத் தொடும் மலை, யானையின் தந்தம், செப்பு போன்றவற்றுக்கு நிகரான கனமும் பாரமும் கொண்டதாக விளங்கும் மார்பழகை கவிஞர் வர்ணிக்கிறார்.படப் புயங்கம் பல் கக்கு கடுப் பண் செருக்கு வண்டு அம்புஅப்பில் கயல் ஒக்கும் பருத்த கண் …🙏 படம் எடுக்கும் பாம்பின் பற்களில் ஒளியும் விஷம், இசையில் மயங்கும் வண்டு, நீரில் அம்புபோல் பாயும் கயல் மீன் ஆகியவற்றைப் போன்ற தீவிரமும் மயக்கமும் நிறைந்த பெரிய கண்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.கொண்டைக்கு ஒக்கும் இருட்டு என்று இளைஞோர்கள்துதித்து முன் கும்பிட்டு உற்றது உரைத்து …🙏 கூந்தலை இருட்டுக்கு ஒப்பிட்டுப் புகழ்ந்து, விலைமாதர்களின் அங்கங்களை இளைஞர்கள் துதித்து வணங்கிய அனுபவங்களை அவர்களிடமே வெளிப்படையாகச் சொல்லியதாகக் கவிஞர் வருந்திக் கூறுகிறார்.அன்பு உவக்க நெஞ்சு அஞ்சச் சிற்றிடை சுற்றும் துகில்களைந்து இன்பத் து(ரு)க்கம் அளிக்கும் கொடியார் பால் …🙏 அன்பின் களிப்பும் பயமும் ஒன்றாக எழ, இடையைச் சுற்றிய ஆடையை நீக்கி இன்ப மயக்கத்தை அளிக்கும் கொடிய குணம் கொண்ட வேசிகளிடம் தன்னை இழந்த நிலையை இங்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.துவக்குணும் பங்கப் பித்தன் அவத்தன் புவிக்குள் என்சிந்தைப் புத்தி மயக்கம் துறக்க …🙏 ஆசைக்கும் பாவத்திற்கும் கட்டுப்பட்ட பித்தனாகிய நான், இவ்வுலகில் என் மனமும் புத்தியும் அடைந்த மயக்கத்தை முற்றிலும் விட்டொழிக்க வேண்டும் என்ற உள்மன வேண்டுதலை முன்வைக்கிறார்.நின் தண்டைப் பத்மம் எனக்கு என்று அருள்வாயே …🙏 வீரக்கழல்கள் அணிந்த உன் தாமரை போன்ற திருவடிகளை எனக்கே உரியதாக அருள வேண்டும் என முழு சரணாகதியுடன் வேண்டுகிறார்.குதித்து வெண் சங்கத்தைச் சுறவு எற்றும் கடல் கரந்துஅஞ்சிப் புக்க அரக்கன் குடல் சரிந்து எஞ்சக் குத்திவிதிர்க்கும் கதிர் வேலா …🙏 வெண் சங்குகளைச் சுறா மீன்கள் எறியும் கடலில் ஒளிந்த சூரனை, அவன் குடல் சிதறும்படி வேலால் குத்தி அசைக்கும் ஒளிவீசும் வேலனாகிய முருகனின் வீரத்தை இங்கு போற்றுகிறார்.குலக் கரும்பின் சொல் தத்தை இபப் பெண் தனக்கு வஞ்சம்சொல் பொச்சை இடை …🙏 இனிய கரும்புச் சொல் கொண்ட தேவயானையிடத்தில் மறைமொழியுடன் நடந்து, அவளிடம் அன்பும் மாயையும் கலந்து விளங்கிய நிலையை இங்கு நினைவூட்டுகிறார்.குங்குகுக் குகுங் குங்குக் குக்குகு குக்குங் குகுகூகூதிதித்திதித் திந்தித் தித்தெயெனக் கொம்பு அதிர்த்து வெண்சண்டக் கட்கம் விதிர்த்து …🙏 கொம்புகளின் முழக்கம், வாத்திய ஒலி, மின்னும் வாள்களின் அதிர்வு எனப் போர்க்களம் முழுவதும் அதிரும் கொடிய வேடர்களின் காட்சியைச் சத்த ஒலிகளுடன் கவிஞர் உயிர்ப்புடன் வர்ணிக்கிறார்.திரள் குவித்து அங்கண் பொட்டு எழ வெட்டும் கொலைவேடர் தினைப் புனம் சென்று இச்சித்த பெ(ண்)ணைக்கண்டு …🙏 பகைவரை வெட்டி வீழ்த்தும் கொடிய வேடர்கள் வாழும் தினைப்புனத்திற்கு சென்று, தன் மனம் விரும்பிய வள்ளியைக் கண்ட தருணத்தை இங்கு சுட்டுகிறார்.உருக் கரந்து அங்குக் கிட்டி அணைந்து ஒள் திருப்பரங்குன்றில் புக்கு உள் இருக்கும் பெருமாளே.🙏 தன் தெய்வீக உருவத்தை மறைத்து வள்ளியிடம் நெருங்கி, பின்னர் ஒளிவீசும் திருப்பரங்குன்றத்தைத் தன் திருவாசலமாகக் கொண்டு அங்கு வீற்றிருக்கும் பெருமாளாகிய முருகனை இறுதியில் வணங்குகிறார். Song 16 - pathiththa chenchantha pathiththasenj chanthap poRkuda niththam paruththuyarn thaNdath thitRalai muttum paruppathan thanthac cheppavai okkun …… thanapArampadappuyang kampaR kakkuka duppaN serukkuvaN dampap piRkayal okkum paruththakaN koNdaik kokkumi rutten …… RiLainjOrkaLthuthiththumun kumpit tutRathu raiththan puvakkanenj janjac chitRidai sutRun thukiRkaLain thinpath thurkkam aLikkum …… kodiyArpAlthuvakkuNum pangap piththana vaththan puvikkuLen sinthaip puththima yakkan thuRakkanin thaNdaip pathmame nakken …… RaruLvAyEkuthiththuveN sangath thaicchuRa vetRung kadaRkaran thanjip pukkaa rakkan kudaRcharin thenjak kuththivi thirkkung …… kathirvElAkulakkarum pinchot Raththaiyi pappeN thanakkuvanj jenjoR pocchaiyi daikkung kukukkukung kunguk kukkuku kukkung …… kukukUkUthithiththithin thiththith thiththiye nakkom pathirththuveN saNdak katkamvi thirththun thiratkuvin thangat pottezha vettung …… kolaivEdarthinaippunanj chenRic chiththape NaikkaN durukkaran thanguk kittiya NaiththoN thirupparang kunRiR pukkuLi rukkum …… perumALE. Meaning pathiththa sem santhap pon kuda (m) niththam paruththu uyarnthu aNdaththil thalai muttum paruppatham thanthac cheppu avai okkum thana pAram: 🙏 Their bosom is compared to a reddish, beautiful golden pot embedded on the chest—like a mountain that swells daily and rises high enough to strike the sky. The poet likens their firm breasts to elephant ivory tusks and sturdy copper vessels, emphasizing both beauty and weight. padap puyangam pal kakku kadup paN serukku vaNdu ampu appil kayal okkum paruththa kaN: 🙏 Their wide, sharp eyes are likened to venom sprayed from the fangs of a hooded serpent, to bees humming joyfully in musical ecstasy, to piercing arrows, and to swift kayal fish darting through water—symbols of danger, allure, and irresistible attraction. koNdaikku okkum iruttu enRu iLainjOrkaL thuthiththu mun kumpittu utRathu uraiththu: 🙏 Praising the darkness of their hair as equal to night itself, young men glorify each part of the courtesans’ bodies, prostrate before them, and openly narrate the incidents of their infatuation and surrender. anpu uvakka nenju anjac chitRidai sutRum thukil kaLainthu inpath thu (ru)kkam aLikkum kodiyAr pAl: 🙏 With excited hearts trembling in fear and desire, these wicked women remove the garments around their slender waists, provoking intense and poisonous pleasure that further entangles the mind. thuvakkuNum pangap piththan avaththanpuvikkuL en sinthaip puththi mayakkam thuRakka: 🙏 I am a sinful fool and a liar, bound helplessly by such women; I pray to be freed from the delusion that clouds my mind and intellect in this worldly existence. nin thaNdaip pathmam enakku enRu aruLvAyE: 🙏 When will You bless me with Your sacred lotus-like feet, adorned with anklets, and accept me in devoted service? kuthiththu veN sangaththaic chuRavu etRum kadal karanthu anjip pukka arakkan kudal sarinthu enjak kuththi vithirkkum kathir vElA: 🙏 When the demon Sūran hid in fear within the sea where leaping sharks hurled white conch shells aside, You struck him with Your radiant spear, tearing his entrails and shaking them apart—O Lord of the blazing Vel! kulak karumpin sol thaththai ipap peN thanakku vanjam sol pocchai idai: 🙏 Her speech is sweet like fine sugarcane; she resembles a parrot and is the daughter raised by the celestial elephant Airāvata. Concealing the truth from Devayānai, You stealthily made Your way into the forest. kungukuk kukung kunguk kukkuku kukkung kukukUkU thithiththithith thiththith thiththeye nakkompu athirththu veN saNdak katkam vithirththu: 🙏 To the rhythmic syllables “kungukuk kukung…,” loud trumpets resounded while forest hunters brandished their gleaming, powerful swords, filling the battlefield with thunderous sound and movement. thiraL kuviththu angaN pottu ezha vettum kolai vEdar thinaip punam senRu icchiththa pe (N)Naik kaNdu: 🙏 Slashing enemies and felling them in heaps on the spot, those fierce hunters roamed the millet fields; there, You went and fell in love at first sight with their maiden, Vaḷḷi. uruk karanthu anguk kitti aNainthu oL thirupparang kunRil pukku uL irukkum perumALE.: 🙏 Disguising Your true divine form, You approached and embraced Vaḷḷi, and then entered the radiant hill of Thirupparangkundram, making it Your eternal abode—O Great Lord! Donate for Rebuilding Spiritual Institutions Donate Temple Associated with Thiruppugazh 🛕 Thirupparangkundram Murugan Temple Thirupparangkundram Murugan Temple stands at the very heart of Saint Arunagirinathar’s spiritual awakening and poetic surrender. Revered as the first among the Arupadai Veedu, the six sacred abodes of Lord Murugan, this ancient hill is not merely a temple-site but the primordial ground where divine grace first touches the fallen soul. In Thiruppugazh, Thirupparangkundram consistently appears as the place where inner collapse turns into liberation and worldly degradation is transformed into divine belonging. Learn more about the sacred Arupadai Veedu. 🛕 Thirupparangkundram as the Destination of Inner Ruin and Redemption In this Thiruppugazh hymn, Arunagirinathar brutally exposes his own moral and psychological degradation—being enslaved by sensory pleasures, reduced to a “spinning top,” an “earthen pot of decay,” and a fragile vessel driven entirely by the five senses. This is not poetic exaggeration; it is deliberate spiritual confession. Thirupparangkundram enters the hymn not as a distant shrine, but as the answer to this collapse. The hill represents the divine intervention point where a soul that has hit its lowest depth is still not rejected, but reclaimed by Murugan’s compassion. 🌪️ The Hill That Breaks the Tyranny of the Senses The vivid descriptions of seductive beauty, intoxicating eyes, and overpowering desire symbolize the complete loss of inner sovereignty. Arunagirinathar portrays himself as a being no longer governed by reason or dharma, but by impulse alone. Thirupparangkundram is traditionally revered as the sthalam where such sensory tyranny is subdued. Murugan here is worshipped as the Lord who restores mastery over the mind—not by suppression, but by awakening discernment. The hill itself stands unmoving and firm, symbolizing steadiness amidst chaos. 🔥 From Self-Disgust to Surrender at the Sacred Feet The poet’s repeated self-condemnation—calling himself a sinner, a liar, a fool—culminates in a single plea: the blessing of Murugan’s ankleted feet. This is the spiritual pivot of the hymn. Thirupparangkundram is venerated as the place where Murugan’s feet are not reserved for the pure, but extended to the broken. The hill becomes a sanctuary where self-loathing is dissolved through surrender, and where service replaces shame. 🕉️ Murugan as the Supreme Cosmic Governor By declaring Murugan as the one who assigns creation to Brahmā, destruction to Śiva, and protection to Viṣṇu, Arunagirinathar elevates Murugan beyond sectarian identity. At Thirupparangkundram, Murugan is worshipped as the axis of cosmic order—the still center around which all divine functions revolve. This cosmic authority mirrors the inner transformation sought by the devotee: just as the universe is harmonized, the disordered mind too is brought under divine governance. 🌿 Vallī, Love, and Divine Humility at Thirupparangkundram The hymn’s reference to Murugan disguising Himself to unite with Vallī is deeply significant in the context of Thirupparangkundram. Here, Murugan is not the distant cosmic ruler alone, but the Lord who humbles Himself for love. The same deity who governs the cosmos also bends down to embrace a tribal maiden. Thirupparangkundram thus embodies the paradox of Murugan—supreme transcendence combined with intimate compassion—teaching devotees that divine grace meets the soul at its own level. 🌄 The Hill of Final Abidance By concluding the hymn with Murugan’s eternal residence at Thirupparangkundram, Arunagirinathar signals spiritual arrival. After wandering through desire, humiliation, fear, and confession, the journey ends not in escape, but in establishment. Thirupparangkundram is portrayed as the place where wandering ceases—where the mind no longer spins, breaks, or decays, but rests in service and stillness. 🙏 Thiruppugazh and Thirupparangkundram – An Eternal Spiritual Convergence Through this hymn, Saint Arunagirinathar binds his most vulnerable self to Thirupparangkundram. The hill emerges as the sacred refuge where moral failure does not disqualify devotion, and where divine grace does not demand perfection—only surrender. Even today, Thirupparangkundram Murugan Temple stands as a living assurance that no depth of confusion is beyond redemption, and no soul is too broken to be embraced at Murugan’s feet. Share: